Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Η μεγάλη ευκαιρία του εξωδικαστικού και οι παγίδες

Το επόμενο διάστημα θα εξελιχθεί η τελική φάση του θρίλερ των μνημονίων με το λεγόμενο ξεκαθάρισμα των κόκκινων δανείων.

Μένει να φανεί κατά πόσον το νέο πλαίσιο που τίθεται σε εφαρμογή σε συνδυασμό με την τακτική των τραπεζών, θα οδηγήσουν σε μια ήπια, λογική και ελεγχόμενη διαχείριση των κόκκινων δανείων ή, αντιθέτως, θα δημιουργήσουν πρωτόγνωρες καταστάσεις με πλειστηριασμούς και κοινωνικές εντάσεις, την ώρα που κάποιες εταιρείες-κοράκια θα συσσωρεύουν κέρδη πάνω σε πτωχεύσεις.

Η ελληνική κοινωνία έχει υπομείνει πολλά τα τελευταία επτά χρόνια, αλλά είναι ελάχιστα πιθανό ότι θα δεχθεί αδιαμαρτύρητα παρόμοιες καταστάσεις.


του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Ο εξωδικαστικός μηχανισμός ρύθμισης οφειλών δημιουργεί μια μεγάλη ευκαιρία για να εκτονωθεί το τεράστιο πρόβλημα των κόκκινων δανείων που έχουν γονατίσει ένα μεγάλο μέρος επιχειρήσεων λόγω της κρίσης.

Η μεγάλη καινοτομία είναι ότι στη διαδικασία συμβιβασμού συμμετέχει μαζί με τις τράπεζες και το Δημόσιο (εφορία και ασφαλιστικά ταμεία) και μάλιστα με μεγάλη ευχέρεια διευθετήσεων ακόμα και διαγραφής οφειλών.

Από την άλλη πλευρά, βέβαια, ο μηχανισμός προβλέπει και την αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων για τις επιχειρήσεις που εντάσσονται, πράγμα που σημαίνει ότι θα υπάρξουν και εκποιήσεις ακινήτων για να καλυφθούν οφειλές.

Επομένως, το αποτέλεσμα θα κριθεί στην πράξη, κυρίως από τη στάση που θα τηρήσουν οι τράπεζες ως προς τις λύσεις που θα είναι διατεθειμένες να αποδεχθούν.

Η συμμετοχή του Δημοσίου, πάντως, στη διαδικασία μπορεί να λειτουργήσει διευκολυντικά για τις τράπεζες, έτσι ώστε να προχωρήσουν από την πλευρά τους σε γενναίες, αλλά αναγκαίες αναδιαρθρώσεις.

Μέχρι σήμερα, πάντως, οι τράπεζες δεν έχουν δείξει διατεθειμένες να προχωρήσουν σε γενναίες και ουσιαστικές ρυθμίσεις των κόκκινων δανείων, όπως λένε δικηγόροι και λογιστές που ασχολούνται με τα ζητήματα αυτά.

Πιθανόν, οι πρόσφατες νομοθετικές ρυθμίσεις που διευκολύνουν τα τραπεζικά στελέχη στο να προχωρούν σε γενναίες αναδιαρθρώσεις σε συνδυασμό με την πίεση για διευθετήσεις που θα δημιουργήσει η έναρξη του εξωδικαστικού συμβιβασμού, να ανοίξουν το δρόμο για ευνοϊκότερες ρυθμίσεις, αλλά αυτό μένει να φανεί.

Οι ρυθμίσεις που έχουν ψηφιστεί δίνουν επίσης τη δυνατότητα στους ελεύθερους επαγγελματίες να ρυθμίσουν απευθείας με την εφορία και τα Ταμεία τις οφειλές τους με τους ίδιους όρους που ισχύουν για τον εξωδικαστικό, ήτοι σε 120 δόσεις, παρότι δεν μπορούν να συμμετάσχουν στη συγκεκριμένη διαδικασία. Για τα τραπεζικά τους δάνεια, οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα πρέπει να διαπραγματευτούν απευθείας με τις τράπεζες, με βάση τον κώδικα δεοντολογίας, ο οποίος, όμως, μέχρι σήμερα δεν έχει δείξει να παράγει ουσιαστικά αποτελέσματα, αφού οι τράπεζες είναι πολύ διστακτικές στο να παράσχουν ουσιαστικές ρυθμίσεις.

Μια «παράπλευρη απώλεια» είναι ότι τα φυσικά πρόσωπα που δεν είναι ελεύθεροι επαγγελματίες δεν έχουν την ίδια ευχέρεια για τις οφειλές τους προς το Δημόσιο και μπορούν να ρυθμίσουν σε μέχρι 12 δόσεις τις οφειλές τους (ή 24 για έκτακτες υποχρεώσεις όπως οι κληρονομιές).

Δημιουργείται, δηλαδή, μια κατάσταση τριών ταχυτήτων σε ότι αφορά τα κόκκινα δάνεια και τις οφειλές. Η πρώτη ταχύτητα των επιχειρήσεων που αντιμετωπίζουν έναν θεωρητικά ευέλικτο μηχανισμό διαπραγμάτευσης με τους πιστωτές και ένα ευέλικτο Δημόσιο-πιστωτή, η δεύτερη ταχύτητα των ελεύθερων επαγγελματιών που έχουν ευελιξία για τις οφειλές προς το Δημόσιο και στην τρίτη ταχύτητα βρίσκεται τη μεγάλη μάζα των μισθωτών και συνταξιούχων για τους οποίους δεν προβλέπεται καμία ευελιξία σε μια περίοδο που το Δημόσιο προχωρά σε μαζικές κατασχέσεις και οι τράπεζες ετοιμάζονται για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς.

Το επόμενο διάστημα θα εξελιχθεί η τελική φάση του θρίλερ των μνημονίων με το λεγόμενο ξεκαθάρισμα των κόκκινων δανείων.

Μένει να φανεί κατά πόσον το νέο πλαίσιο που τίθεται σε εφαρμογή σε συνδυασμό με την τακτική των τραπεζών, θα οδηγήσουν σε μια ήπια, λογική και ελεγχόμενη διαχείριση των κόκκινων δανείων ή, αντιθέτως, θα δημιουργήσουν πρωτόγνωρες καταστάσεις με πλειστηριασμούς και κοινωνικές εντάσεις, την ώρα που κάποιες εταιρείες-κοράκια θα συσσωρεύουν κέρδη πάνω σε πτωχεύσεις.

Η ελληνική κοινωνία έχει υπομείνει πολλά τα τελευταία επτά χρόνια, αλλά είναι ελάχιστα πιθανό ότι θα δεχθεί αδιαμαρτύρητα παρόμοιες καταστάσεις.

πηγή  ert
 

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Η επόμενη μέρα του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς μετά από δυο χρόνια διαπραγματεύσεων και συμβιβασμών με τους δανειστές




Μετά την συμφωνία του Eurogroup στις 15 Ιουνίου και την επικύρωση της συμφωνίας από το ΔΝΤ μόλις χθές, ο ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφει στην πραγματικότητα της κοινωνίας που κυβερνά. Κάτω από ένα πλαίσιο που διαμόρφωσε μετά τις πολύμηνες διαπραγματεύσεις για τις αξιολογήσεις και τα μέτρα που αποδέχθηκε ή του επιβλήθηκαν, δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει τώρα σημασία και εφόσον διατίθεται να επιχειρήσει επαναπροσέγγιση των ανθρώπων που κάποτε τον στήριξαν να αναλάβει την διακυβέρνηση αλλά έχουν αποστασιοποιηθεί, είναι να μιλήσει μαζί τους καθαρά: τι έχει δεσμευτεί να κάνει, τι μπορεί από αυτά να διορθώσει με αντίμετρα (και ποια), αλλά και τι δεν μπορεί να αλλάξει τουλάχιστον μέχρι το τέλος του προγράμματος και πρέπει ο κόσμος να το υποστεί.

Εκεί είναι το ζήτημα, αφού η κοινωνία συνεχίζει να δυστυχεί, ακόμη και αν κάποιοι αριθμοί αρχίζουν να συνέρχονται. Επίσης, καμία σχέση άμεση δεν έχει κάποιο success story ή ακόμη και true story εξόδου στις αγορές. Αυτό αφορά μόνο μακροπρόθεσμα την καθημερινότητα - για την ώρα αφορά μόνο την κανονικότητα δανεισμού του ελληνικού κράτους από τις "αγορές".
Με όλα αυτά κατά νου, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μπροστά του πολλά πράγματα να ολοκληρώσει - επιλέγουμε μερικά:

1. Να επαναφέρει πολύτιμα στελέχη του από την διαπραγμάτευση με τους δανειστές στην αντιμετώπιση της καθημερινότητας, της κρίσης που συνεχίζεται αφόρητη για όγδοο χρόνο, της έλλειψης εργασίας και εισοδήματος ικανού να θρέψει την πλειοψηφία των ανθρώπων της χώρας. Και όπου χρειάζεται να αλλάξει τα αποτυχημένα κυβερνητικά και κομματικά στελέχη εκείνα που θύμισαν και θυμίζουν συνήθεις διαχειριστές της εξουσίας αλλά όχι "κυβερνώσα αριστερά"...

2. Να ξεκαθαρίσει τι θα κάνει με την μικρομεσαία οικονομία και συγκεκριμένα αν τελικά ζητά από τους ελεύθερους επαγγελματίες - μικρομεσαίους να επωμισθούν τα παράνομα χρέη που τους έχει φορτώσει ο παλιός ΟΑΕΕ (δεκάδες χιλιάδες στον καθένα και στην καθε μιά επιχειρηματία), να τα ρυθμίσουν δλδ ΩΣ ΕΧΟΥΝ με τις 120 δόσεις και τον εξωδικαστικό συμβιβασμό ξεπληρώνοντάς τα ακόμη και με δήμευση της περιουσίας τους, όπως κάθε άλλο χρέος της κρίσης! 
Ή αν έχει σκοπό να αναλογικοποιήσει αναδρομικά τις οφειλές στον παλιό ΟΑΕΕ για τα χρόνια της κρίσης και βάσει των αληθινών εισοδημάτων τους αυτά τα χρόνια - εφαρμόζοντας τον δικό του ασφαλιστικό νόμο και απονέμοντας δικαιοσύνη σε μια βασική παράμετρο της βίαιης χρεοκοπίας της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. 
Αν τυχόν έχει συμφωνήσει / υπογράψει με τους δανειστές ότι αυτό δεν γίνεται, οφείλει να το πει ξεκάθαρα στους μικρομεσαίους ελεύθερους επαγγελματίες για να πάρουν και αυτοί τις αποφάσεις τους.

3. Να ξεκαθαρίσει ακόμη αν θα δημιουργήσει ακατάσχετο λογαριασμό και στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που χάνουν καθημερινά τα έσοδα από την όποια δραστηριότητά τους, τα εισοδήματα από εκτέλεση έργου, παραγγελιών ή υπηρεσιών και την όποια ρευστότητά τους βίαια και χωρίς ειδοποίηση από τις ηλεκτρονικές κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών που κάνει κατά χιλιάδες η ΑΑΔΕ και επομένως δεν είναι σε θέση να χειριστούν το ίδιο τους το ταμείο και να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους στην αγορά και στους εργαζομένους τους, αντιμετωπίζοντας καθημερινά τον "ξαφνικό θάνατο". 

4. Να ξεκαθαρίσει τέλος αν θα έχουν ασφαλιστική ενημερότητα οι ελεύθεροι επαγγελματίες που πληρώνουν τις εισφορές τους από 1.1.2017 και ρυθμίζουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις, ώστε να μπορούν ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΑΠΟΙΟΙ να οφεληθούν από τα αντίμετρα της κρίσης δλδ τα προγράμματα ενίσχυσης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των ελεύθερων επαγγελματιών, τα ΕΣΠΑ και από την χρηματοδότηση από τα Ταμεία ή Τράπεζες ενίσχυσης των ΜμΕ που δημιουργούνται. 

Ή αν ισχύει το  "ΟΠΟΙΟΣ ΕΠΙΖΗΣΕΙ...";  

Το τελευταίο "μότο" που ήδη ακούγεται από συγκεκριμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που επίσης διαδίδουν συμπληρωματικά την απίθανη ιδέα ότι "οι μικρομεσαίοι πρέπει να ...συνεταιρισθούν αλλιώς θα χαθούν", όχι μόνο δεν αποτελεί αριστερή απάντηση στην κρίση της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας αλλά και ογκώδη άγνοια της ελληνικής μικρομεσαίας οικονομίας και της καθοριστικής σημασίας της στην παραγωγική ανασυγκρότηση αλλά ακόμη και μια ανεύθυνη αντιμετώπιση της ραχοκοκκαλιάς της οικονομίας μας ως μικροαστικής στρέβλωσης που θα επιλύσει η ίδια η "αγορά" (νεοφιλελευθερισμός του κερατά... απότοκος σταλινικών κρατικιστικών ιδεολογικών επιβιώσεων). 

Εάν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να υπάρχει και την επόμενη μέρα, πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά με την μικρομεσαία οικονομία την μόνη οικονομία που έχουμε και που αποτελεί για ιστορικούς και πρακτικούς λόγους το μόνο μας συγκριτικό πλεονέκτημα - ακόμη και ο τουρισμός έκφραση αυτής της οικονομίας μας είναι.

Εάν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να υπάρχει και την επόμενη μέρα και να επανασυνδεθεί η κυβέρνησή του με την κοινωνία, πρέπει να λύσει τα πραγματικά της προβλήματα και όχι να αντικαταστήσει την μάχη της επιβίωσης των ανθρώπων με την μάχη των αριθμών που βελτιώνονται. Πρέπει να κρατηθούν μακριά από την Αριστερά τα success story που ξεχνούν τους ανθρώπους και επιστρατεύουν τους αριθμούς: οι αριθμοί είναι καλοί για τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, τις αξιολογήσεις και τα επιτόκια δανεισμού αλλά δεν σημαίνουν τίποτα για τους αληθινούς ανθρώπους και τη ζωή τους. 
Και να σημειώσουμε επί τη ευκαιρία ότι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που "τα πήγαν καλά στις διαπραγματεύσεις", να μην θεωρούν ότι τώρα το παιχνίδι των αριθμών μπορούν να το κάνουν εισαγωγή στην ζέουσα ελληνική πραγματικότητα των ανθρώπων της κρίσης - γιατί "θα φάνε πόρτα".

Εάν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να επανασυνδεθεί με την κοινωνία, πρέπει πρώτα να επανασυνδεθεί με την Αριστερά, όχι με την κομματική αλλά με την κοινωνική Αριστερά, αυτή που του έδωσε την εντολή διακυβέρνησης. Δεν μπορεί μόνο με επιδοματική πολιτική και ενισχύσεις των πιο χτυπημένων από την κρίση κοινωνικών στρωμάτων να αντιμετωπίσει για πολύ την χρεοκοπία τςη χώρας και την καταβαράθρωση του ΑΕΠ της. Οφείλει να παρουσιάσει ένα δυναμικό πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης, στηριγμένης κυρίως στην ενδογενή παραγωγή και συμπληρωματικά μόνο στους ασταθείς λόγω γεωπολιτικών μεταβολών και ρίσκου ξένους επενδυτές. Ένα πρόγραμμα που θα εγγυάται την εθνική μας ανεξαρτησία έστω σε βάθος χρόνου όταν θα μπορούμε να στηριχθούμε στα πόδια μας ξανά παραγωγικά, εξάγοντας την παραγωγή μας και έχοντας αποκαταστήσει το θαυμαστό πλέγμα συνεργειών της καινοτόμας μικρομεσαίας μας οικονομίας που διέλυσαν οι δανειστές για να μας εξαρτήσουν αιώνια στις δικές τους οικονομίες.

Εάν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να επιβιώσει η χώρα αλλά και η Αριστερά, ας πραγματοποιήσει την "επανασύνδεση με την κοινωνία" και την μικρομεσαία της δομή στη βάση της κατανόησης, της ειλικρίνειας και της ξεκάθαρης ιεράρχησης της επιβίωσης και ανάταξης των παραγωγών της και των δημιουργών του εθνικού πλούτου. Με ένα αριστερό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης. 

Αν αντίθετα επιλέξει την πεπατημένη των προηγουμένων και παραδοθεί στην ήδη λανθάνουσα πασοκοποίησή του, τότε, 
ΚΑΙ η χώρα δεν θα ξεφύγει από την εξάρτηση και την επιτροπεία 
ΚΑΙ η Αριστερά δεν θα μπορέσει να ξανασυνέλθει πολιτικά ως σημαίνων παράγοντας αλλαγής και δημοκρατικής προόδου - και ο ΣΥΡΙΖΑ με την διακυβέρνησή του θα έχει υπογράψει την οριστική ιστορική της καταδίκη στο περιθώριο μετά μια τελευταία ελπιδοφόρα αναλαμπή.

Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά λοιπόν για να αντιμετωπισθούν με διαχείριση ρουτίνας και επικοινωνιακές ιστορίες για success story και επενδυτές που "όπου νάναι θα φανούν"

Μήπως ας πούμε όσοι γύρισαν από την μακροχρόνια διαπραγμάτευση δεν είναι και οι καταλληλότεροι για κάτι τέτοιο; Μήπως είναι λίγο προσβελημένοι από την ασθένεια των αριθμών και δεν κάνουν για την ζωντανή καθημερινότητα και τις ανάγκες των ανθρώπων; Γιατί ίσως νομίσουν ότι πρόκειται για μια ακόμη "επιτυχή" διαπραγμάτευση με τον αυτόματο πιλότο απλά με τον λαό αυτήν την φορά αλλά με τα ίδια μέσα και επιχειρήματα. Τεχνικά και όχι αριστερά. 
Γιατί δεν είναι έτσι: 

Όχι δεν κάνουν όλοι για όλες τις δουλειές ως μεταφερόμενοι "επαγγελματίες διαχειριστές". 
Όχι, ο κυνισμός των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές δεν μπορεί αν είναι πρότυπο διαπραγμάτευσης με τον λαό. Ο λαός δεν είναι απέναντι.
Όχι, γιατί χωρίς ευαισθησία και αριστερή συγκρότηση δεν μπορείς να μιλήσεις με αυτούς που παράγουν και δημιουργούν. 
Δεν είναι αριθμοί, είναι άνθρωποι. 
Είναι το πραγματικό κεφάλαιο της χώρας και όλα θα κριθούν είτε από την συμπόρευση μαζί τους είτε από την έλλειψη πραγματικής γνώσης και επικοινωνίας.

Κρίσιμος παράγοντας λοιπόν της επόμενης μέρας του ΣΥΡΙΖΑ αυτός και όποιος όποια από τα στελέχη που θα κληθούν αν διαχειριστούν την "επανασύνδεση με την κοινωνία" δεν το καταλαβαίνει, ότι δλδ πρόκειται για την τελευταία ευκαιρία, καλύτερα να ανακληθεί από ένα τέτοιο τιτάνιο έργο. Η ανάθεση  σε "επαγγελματίες" είναι καλή για την αντιμετώπιση των δανειστών αλλά ακατάλληλη για να βρεθείς πρόσωπο με πρόσωπο με τον λαό. Εκεί πρέπει ο ίδιος να είσαι λαός, μικρομεσαίος παραγωγός, εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα, αγρότης, δημιουργός, καινοτόμος, εφευρέτης. Όχι καλός σε κομματικά γραφεία, διαφημιστής ή δικηγόρος..

Η επόμενη μέρα λοιπόν του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς θα κριθεί από τα πρόσωπα που θα την διαχειριστούν. 

Αν αυτά τα πρόσωπα είναι μέρος της κοινωνίας, των παραγωγών και των δημιουργών της όλα θα πάνε καλά και η Αριστερά θε μείνει Αριστερά. 
Αν όχι, απλά δεν θα υπάρξει "επόμενη μέρα".

Γιώργος Παπασπυρόπουλος



πηγή άρθρου: tvxs
εικόνα: έργο της Rebecca Dautremer


Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο (του Μαρσέλ Προυστ και της κυβέρνησης)


του Α. Π. Θάνου
Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, είναι ο τίτλος του κλασικού, πολύτομου και σπουδαίου μυθιστορήματος του Μαρσέλ Προυστ. Ο λόγος όμως εδώ δεν είναι για τη μεγάλη γαλλική λογοτεχνία. Είναι για την πολιτική τακτική της κυβέρνησης έναντι των δανειστών. Γιατί, κάνοντας έναν απολογισμό αυτής της τακτικής, διαπιστώνουμε ότι αυτός ο τίτλος [όπως και ο τίτλος ενός από τους επιμέρους τόμους του έργου τού Προυστ, Ο ξανακερδισμένος χρόνος] ταιριάζει γάντι στη στάση της κυβέρνησης, στα δυόμισι χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία.
Ας το δούμε από την αρχή, από τις 26 Ιανουαρίου του 2015. Από την πρώτη κιόλας μέρα, βασικός στόχος της κυβέρνησης ήταν να κερδίσει χρόνο απέναντι στους δανειστές. Απολύτως εύλογο και εντελώς αναγκαίο, τότε.
Η νέα κυβέρνηση χρειαζόταν χρόνο για να μελετήσει τα προβλήματα, να αποκτήσει άποψη στην πράξη, να φτιάξει συμμαχίες, να διαμορφώσει στρατηγική και τακτική –γιατί όση προετοιμασία και αν κάνεις, είναι αλλιώς όταν βρίσκεσαι στην αντιπολίτευση και αλλιώς στην κυβέρνηση. 

Αυτό ήταν και το βασικό επιχείρημα για τη λεγόμενη «ενδιάμεση συμφωνία» της 20ής Φεβρουαρίου: το ότι η ελληνική πλευρά είχε κερδίσει χρόνο, και έτσι θα μπορούσε, έπειτα από κάποιους μήνες, να πετύχει μια καλύτερη συμφωνία.
Ως εδώ καλά –και ας παραμερίσουμε τις τυχόν αντιρρήσεις. 


Το πρόβλημα είναι ότι το ίδιο ακριβώς επιχείρημα, να «κερδίσουμε χρόνο», επαναλήφθηκε για να στηρίξει και την υπογραφή του Μνημονίου, το καλοκαίρι του 2015. Και το ξανακούσαμε και τώρα, το 2017, με το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης.
Η κυβέρνηση, με βαρύ ταξικό αντάλλαγμα [περικοπή συντάξεων, αφορολόγητο, κ.λπ.], πέτυχε να κερδίσει χρόνο –τουλάχιστον έως το φθινόπωρο του 2018 ή ακόμα και το 2019.
Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι: Τι θα κάνει τον χρόνο που κέρδισε;

Η προσδοκία αλλαγής συσχετισμών

Η προσδοκία αλλαγής των διεθνών συσχετισμών είναι φανερό ότι διαψεύδεται. Βέβαια, γι’ αυτό δεν φταίει ο… ΣυΡιζΑ [με τη «συνθηκολόγησή του», όπως επιμένουν να λένε διάφοροι εξ αριστερών]. 


Ωστόσο, το γεγονός παραμένει: το τελευταίο διάστημα, οι συσχετισμοί άλλαξαν και αλλάζουν προς το χειρότερο: εκλογή Τραμπ, ισχυρή παρουσία της Ακροδεξιάς, διαλυτικές τάσεις στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, υποχώρηση της κεντροαριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας, ήττα των Podemos στην Ισπανία, άνοδος του κεντροδεξιού Μακρόν στη Γαλλία, πλήρης αποδυνάμωση του υποψηφίου για την καγκελαρία Σουλτς [σημειωτέον, είναι λάθος να ποντάρει η κυβέρνηση σε μια εκ προοιμίου «φιλελληνική» στάση του] στη Γερμανία. 

Η συμμαχική κυβέρνηση Αριστεράς και σοσιαλδημοκρατών στην Πορτογαλία, η νίκη Σάντσεθ και η αντοχή των Podemos στην Ισπανία, η ήττα της Λεπέν, καθώς και το «πολιτικό φαινόμενο» Κόρμπιν στη Βρετανία, παρά τη σημασία τους, δεν αρκούν, δυστυχώς, για να αισιοδοξούμε.

Ο κερδισμένος χρόνος

Η δεύτερη απάντηση είναι ότι η κυβέρνηση κερδίζει χρόνο, ώστε να εφαρμόσει την πολιτική της. Εδώ βρισκόμαστε στην καρδιά του ζητήματος. 


Ας δούμε όσα έκανε η κυβέρνηση στα δυόμισι αυτά χρόνια του «κερδισμένου χρόνου». Ας θυμηθούμε τα πιο βασικά, στον τομέα της καθημερινότητας και του κοινωνικού κράτους, που καίει τους πολίτες:

• Υγειονομική κάλυψη των ανασφάλιστων, κατάργηση του πεντάευρου για τα νοσοκομεία, καθώς και η διαγραφή των χρεών από νοσήλια των ανασφάλιστων [που ανακοινώθηκε μόλις την περασμένη βδομάδα].
• Μέτρα για την ανθρωπιστική κρίση.
• Κάποιες σημαντικές διευκολύνσεις για όσους χρωστάνε [100 δόσεις για τα χρέη στο δημόσιο και ρυθμίσεις για οφειλές σε ΔΕΚΟ].
• Το έκτακτο βοήθημα για τους συνταξιούχους.
 

Παράλληλα, ιδίως την πρώτη περίοδο, υπήρξαν προοδευτικά θεσμικά μέτρα [διευρυμένο σύμφωνο συμβίωσης για ετερόφυλα και ομόφυλα ζευγάρια, νόμος για την ιθαγένεια], η αλλαγή σελίδας και η ανθρωπιστική πολιτική στο προσφυγικό. 

Είναι ασήμαντα όλα αυτά; 
Σε καμιά περίπτωση! 

Ωστόσο, ως απολογισμός δυόμισι χρόνων είναι πολύ λίγα. 
Και από μόνα τους, σε συνδυασμό με τη γενικότερη πολιτική των περικοπών και της λιτότητας, δεν μπορούν να αλλάξουν την τραγική καθημερινότητα των ανέργων, των φτωχών, όσων έχουν ανάγκη. 
Και –κάτι ακόμα πιο ανησυχητικό– η πορεία είναι καθοδική. Δηλαδή τα περισσότερα από αυτά έγιναν το πρώτο διάστημα. Mετά τον πρώτο χρόνο, όμως, ο απολογισμός είναι όλο και πιο φτωχός. 

Ο «κερδισμένος χρόνος», λοιπόν, για να είναι πραγματικά κερδισμένος, πρέπει να είναι γεμάτος από πολιτική. Συγκεκριμένη, χειροπιαστή πολιτική, όχι από μεγάλα λόγια, υποσχέσεις και σκιαμαχίες με τους αντιπάλους. 
Γεμάτος από μέτρα που αλλάζουν την καθημερινότητα και τη ζωή των πολιτών –με έμφαση στους πιο αδύναμους– προς όφελός τους, καθώς και θεσμικές ενέργειες που οδηγούν σε μια πιο ανοιχτή και δημοκρατική κοινωνία. 
Αλλιώς, αν γίνεται αυτοσκοπός, αν συντελεί απλώς στην παραμονή της κυβέρνησης στην εξουσία και «στριμώχνει» την αντιπολίτευση, αυτό δεν μπορεί να αφορά ούτε να εμπνέει τους πολίτες.

Τα πρόσωπα

Σήμερα η κυβέρνηση, έχοντας κερδίσει χρόνο, δεν δείχνει, και πάλι, έτοιμη να τον διαχειριστεί, πελαγοδρομεί. Δεν υπάρχει ορατό σχέδιο, πέρα από το «να βγούμε στις αγορές» και την εξαγγελία για μια «δίκαιη ανάπτυξη»


Οι αγορές, όμως, δεν είναι πανάκεια, όπως δεν είναι πανάκεια η ένταξη στην ποσοτική χαλάρωση, ενώ κανείς δεν καταλαβαίνει πως η ανάπτυξη θα είναι γενικώς «δίκαιη» σ’ ένα καπιταλιστικό σύστημα –άσε που και στο… σοσιαλισμό θα το συζητούσαμε! 
Η κυβέρνηση δεν θέλει απλώς restart, αλλά διαφορετικό «λειτουργικό». Αφενός γιατί δεν μπορεί να παράγει απολύτως τίποτα –για όλα χρειάζεται παρέμβαση του πρωθυπουργού, ακόμα και για τα σκουπίδια– και αφετέρου γιατί τα πρόσωπα που σήμερα στελεχώνουν το κυβερνητικό σχήμα εμετρήθησαν, εζυγίσθησαν και –στη μεγάλη τους πλειονότητα– ευρέθησαν ελλιπή.
Ο αναγκαίος ανασχηματισμός πρέπει να γίνει προς δύο κατευθύνσεις: Αλλαγής προσώπων, έξω από επικοινωνιακή λογική, με βάση τις ικανότητές τους και το έργο που μπορούν να παράγουν. 

Είναι χαρακτηριστικό ότι όλο το προηγούμενο διάστημα, μεταξύ υπουργών αλλά και κυβερνητικών βουλευτών, ακούγονταν το «να τελειώνουμε με τη διαπραγμάτευση, για να μπορέσουμε να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας». Πέρα από το γεγονός ότι το μνημόνιο καθορίζει σε μεγάλο ποσοστό το πρόγραμμα της κυβέρνησης, η λογική των στελεχών του ΣυΡιζΑ ήταν ότι η διαπραγμάτευση απορροφά όλη τους την ενέργεια και άρα δεν μπορούν να αποδώσουν στους τομείς που τους αφορούν. 

Η κυβέρνηση φάνηκε ότι αδυνατούσε να λειτουργήσει ακόμα και σ’ αυτό τον περιορισμένο χώρο που της αφήνουν τα μνημόνια. Κι αυτή η δυσλειτουργία οφείλεται τόσο στην επιφανειακή διαχείριση των προβλημάτων [ή και ανικανότητα, σε πολλές περιπτώσεις, ας μην κρυβόμαστε…] όσο και, κυρίως, στην έλλειψη κεντρικού σχεδιασμού. Η κυβέρνηση εμφανίζεται να λειτουργεί λες και έχουμε [μόνιμα] Δεκαπενταύγουστο…
 

Μ’ αυτό το κυβερνητικό σχήμα, λοιπόν, δεν πας μακριά. 
Ο ανασχηματισμός είναι απαραίτητος. 
Ο Αλ. Τσίπρας φαίνεται να το έχει αντιληφθεί, και απομένει να δούμε πόσο οι αλλαγές που θα επιλέξει –αν επιλέξει…– θα είναι πάνω και έξω από φιλίες και ισορροπίες. 
Κριτήρια πρέπει να είναι η ικανότητα, η γνώση του αντικειμένου, καθώς και η πολιτική ταυτότητα –δεν υπάρχουν περιθώρια για πειράματα, και αυτό πρέπει να το αντιληφθούν όλοι. 
Για να μιλήσουμε καθαρά, περισσότερη εμπιστοσύνη [πρέπει να] έχουμε [παρότι αυτό δεν είναι, βέβαια, απόλυτο] σε ένα στέλεχος με παράδοση και δείγματα γραφής στην Αριστερά, παρά σε όψιμους Συριζαίους, που είδαν φως και μπήκαν –με τον ίδιο τρόπο θα ξαναβγούν…
Η πολιτική κατεύθυνση

Αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης. Ωστόσο, το ζήτημα δεν είναι μόνο ζήτημα προσώπων, το πώς αποδίδει ο κάθε υπουργός ή στέλεχος. Η κυβέρνηση σήμερα έχει ένα στρατηγικό σχεδιασμό, που αρθρώνεται σε τρία σημεία:
α) έξοδος στις αγορές,
β) έξοδος από τα μνημόνια,
γ) «δίκαιη ανάπτυξη».
Δεν αρκούν, όμως, οι τίτλοι. 


Αυτός ο σχεδιασμός πρέπει να είναι πλήρης και αποσαφηνισμένος. 
Και να γνωρίζει επακριβώς τι πρέπει να κάνει το κάθε στέλεχος, το οποίο πρέπει και να αντιλαμβάνεται μέχρι πού φτάνουν τα «πόδια» του. 
Δεν μπορεί ο οποιοσδήποτε υπουργός να κάνει προσωπική πολιτική. Οι ενέργειές του πρέπει να εντάσσονται σ’ ένα σχέδιο. Γιατί, χωρίς συνολικό σχέδιο ακόμα και οι καλύτεροι υπουργοί δεν μπορούν να παραγάγουν έργο. 
Και αυτό το σχέδιο μόνο το Μαξίμου μπορεί να το χαράξει –σε συνεργασία, πάντα, με τους κρίσιμους υπουργούς.
 

Το Μαξίμου πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ο χρόνος που κέρδισε δεν του εξασφαλίζει καμιά παραμονή, ιδιαίτερα αν χάνει [συνεχώς;] από την κοινωνική του βάση. Το μέλλον της κοινωνίας δεν πρέπει να εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τις διαθέσεις επιχειρηματικών συμφερόντων, από τις [τυχόν] επενδυτικές επιλογές των οικονομικά ισχυρών. 
Ποτέ σε περιόδους κρίσης δεν έβγαλαν την κοινωνία από το τέλμα οι ιδιωτικές επενδύσεις
Σε περιόδους κρίσης, όπως αυτή που βιώνουμε, κυριαρχεί η λογική του επιχειρηματικού πλιάτσικου, της εργασίας χωρίς αξιοπρέπεια, με μισθούς στα όρια της φτώχειας, ενώ διαλύεται ή αποδυναμώνεται ο όποιος δημόσιος και κρατικός φορέας. Παράλληλα, όπως βλέπουμε και τριγύρω μας, σε περιόδους κρίσης υπάρχουν γεωπολιτικές αναταράξεις, διενέξεις, ενώ, πολύ πιθανόν, επιβάλλονται και λύσεις…
 

Χρειάζεται άμεσος σχεδιασμός και επεξεργασία ενός μεταβατικού προγράμματος με παράλληλη υλοποίηση μέτρων, προκειμένου η σημερινή κυβέρνηση να αλλάξει την πολιτική της απέναντι στις λαϊκές τάξεις –απαραίτητα τα συσσίτια και οι επιδοτήσεις ενοικίου, αλλά δεν επαρκούν

Και ας γίνει συνείδηση πως οι αγορές και οι «επενδύσεις» των οικονομικά ισχυρών δεν αφορούν την κοινωνία, δεν θα βγάλουν τη χώρα από την κρίση: το παράδειγμα της Βουλγαρίας και Ρουμανίας, όπου έχουμε ανάπτυξη 4% και 5%, με τους πολίτες να υποφέρουν για ένα κομμάτι ψωμί, είναι δίπλα μας. 

Η κυβέρνηση δεν έχει πολύ χρόνο. Πρέπει, αμέσως, να υλοποιήσει μέτρα ανακούφισης, έστω και μέσα από τις χαραμάδες του Μνημονίου. Και λέμε «χαραμάδες», επειδή τα πλαίσια του Μνημονίου είναι ασφυκτικά. 

Ωστόσο, όσα [λίγα] έγιναν και όσα [πολλά] δεν έγιναν αποδεικνύουν ότι, και μέσα σε αυτά τα ασφυκτικά πλαίσια, υπάρχει περιθώριο άσκησης πολιτικής. 

Αρκεί να συντρέξουν όλοι οι παραπάνω παράγοντες που λέγαμε, για να ξανακερδίσει η κυβέρνηση και το «χαμένο χρόνο» και τη «χαμένη κοινωνία». Ο χρόνος που διαθέτει είναι λίγος και πιεστικός. 

Χρειάζεται δουλειά, επεξεργασίες και, όσοι έχουν δημόσιο βήμα [με συνεντεύξεις, εμφανίσεις στα κανάλια, δηλώσεις, κλπ.], ας αναλογιστούν πόσο οι ενέργειές τους και ο λόγος τους προκαταλαμβάνουν πολιτικές, που αποδεικνύονται ανέφικτες ή τυχοδιωκτικές, ή και ακυρώνουν βασικές πλευρές της πολιτικής του ΣυΡιζΑ. 
Και ακόμα, η προσπάθεια εναγκαλισμού –ή προσεταιρισμού– του κέντρου μπορεί να οδηγήσει σε άλλου είδους πολιτικά μονοπάτια. 
Ας είμαστε προσεκτικοί…

ΥΓ. Ως προς τα μέσα ενημέρωσης. Οι αρμόδιοι της κυβέρνησης ξεχνούν πως το «τρίγωνο της διαφθοράς» [τραπεζικό, μιντιακό και επιχειρηματικό σύστημα] έκανε κωλοτούμπα λίγο πριν ανέβει ο ΣυΡιζΑ στην κυβέρνηση. Με μια στροφή 180 μοιρών και χωρίς ενδοιασμό προσπάθησαν να θέσουν εαυτούς στην υπηρεσία του «νέου αρχηγού» –ακόμα και το Βήμα και τα Νέα! Κάποιοι τα «κατάφεραν», κάποιοι όχι. 

Μετά ξεκίνησε ο πόλεμος κατά των καναλαρχών με παράπλευρες απώλειες την απειλή της ανεργίας για εκατοντάδες δημοσιογράφους, για να φτάσουμε σήμερα στις 7 τηλεοπτικές άδειες από τις 4 που εμμονικά πρότεινε η κυβέρνηση –η πληροφορία ότι το Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας θα παρέμβει υπέρ την 4 αδειών ελέγχεται ως ανακριβής… 
Και, βέβαια, διάφορα «λαμόγια» δημοσιογράφοι [σε όλους τους χώρους υπάρχουν «λαμόγια»] θέτουν τον εαυτό τους στην υπηρεσία του Μαξίμου. Η ευκολία με την οποία προσαρμόζονται, δεν προκαλεί εντύπωση –παλιά μου τέχνη κόσκινο. Καλό θα είναι, όμως, οι αρμόδιοι που συνδιαλέγονται μαζί τους να χρησιμοποιούν και την αναζήτηση στο google! Θα αποφύγουν, έτσι, [και άλλες] χοντράδες…



Πηγή: Η Εποχή